Czy restauracje i kawiarnie powinny płacić „podatek cukrowy” (opłatę od środków spożywczych) i składać CUK-1?

Podatek cukrowy

Ogólnie o podatku cukrowym pisałem już we wpisie z 5 listopada 2020 r. – sporo jednak wydarzyło się od tego momentu. Niestety nadal wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi.

Obszarem pełnym wątpliwości są obowiązki branży HORECA, a szczególnie restauracji i kawiarni (punktów gastronomicznych sprzedających jedzenie na wynos). Czy zatem restauratorzy są podatnikami „podatku cukrowego”?

Na to pytanie trzeba odpowiedzieć stanowczo pozytywnie, mogą nimi być, ale nie zawsze będą.

Staną się nimi jeśli wyprodukują napój objęty opłatą i dokonają jego sprzedaży detalicznej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej konsumentowi na podstawie umowy zawartej zarówno w lokalu jak i poza nim – także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej. Punkty gastronomiczne będą obowiązane do uiszczenia opłaty również, gdy dokonają sprzedaży wytworzonych napojów do punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna (co ma miejsce niekiedy w przypadku wzajemnych rozliczeń pomiędzy restauracjami).

Przypomnieć należy, że w rozumieniu ustawy (o zdrowiu publicznym) napój to wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w wyszczególnionych w ustawie o zdrowiu publicznym klasach 10.32 i 10.89 PKWiU i dziale 11 PKWiU, w którego składzie znajduje się cukier, słodzik, kofeina lub tauryna z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie. Nie ma więc wątpliwości, że lemoniada, kompot czy nawet bezalkoholowe mojito (szczególnie sprzedawane na wynos), w zależności od okoliczności sprzedaży będą klasyfikowane do działu 11 PKWiU „Napoje” i wówczas muszą być objęte opłatą lub działu 56 PKWiU „Usługi związane z wyżywieniem” i w tej sytuacji nie będą objęte opłatą.

Czytaj dalej Czy restauracje i kawiarnie powinny płacić „podatek cukrowy” (opłatę od środków spożywczych) i składać CUK-1?

Wiążąca informacja o stawce podatku VAT (WIS)

(Z uwzględnieniem zmian z 2021 r.)

WIS

Problemy ze stosowaniem PKWIU na gruncie prawa podatkowego oraz brak wiążącej mocy opinii klasyfikacyjnych wydawanych przez Główny Urząd Statystyczny, dla celów podatkowych, spowodował w 2019 r. nie tylko odejście w wielu przypadkach od identyfikacji towarów i usług za pomocą kodów PKWIU (przejście na nomenklaturę scaloną – CN), ale również wprowadzenie wiążącej informacji stawkowej (WIS). Informacja ta ma gwarantować podmiotowi, który ją otrzymał, że organy podatkowe nie dokonają innej klasyfikacji towaru czy też usługi pod stawkę VAT.

W uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej WIS do ustawy o VAT wskazano, że celem pojawienia się WIS jako instytucji prawa jest „(…) wprowadzenie instrumentu zapewniającego podatnikom i organom podatkowym większą pewność co do prawidłowości zastosowanych stawek tego podatku.” (Druk nr 3255; Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Ordynacja podatkowa.).

Trzeba pamiętać, że w zakresie, który pokrywa WIS (klasyfikacja towaru i usług oraz subsumpcja do właściwej dla nich stawki podatku) nie mogą być już wydawane interpretacje indywidualne. Artykuł 14b § 1a ustawy Ordynacja podatkowa stanowi bowiem, że w zakresie objętym WIS nie wydaje się interpretacji indywidualnych. Innymi słowy określenie stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, jest możliwe jedynie w drodze wystąpienia o wydanie WIS.

Przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:

1) towar albo usługa, albo

2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Trzeba jednak pamiętać, że nie wydaje się WIS, jeżeli zakres przedmiotowy wniosku o wydanie WIS, w dniu złożenia tego wniosku, jest przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.

Czytaj dalej Wiążąca informacja o stawce podatku VAT (WIS)

Ujmowanie faktur do paragonów w nowym JPK

Nie wszyscy podatnicy są świadomi, że zmieniły się zasady ewidencjonowania faktur wystawianych do paragonów. Spieszymy wyjaśnić na czym polegają zmiany.

Od 1 października 2020 r. obowiązuje art. 109 ust. 3d ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2020.106 t.j.), został on dodany przez art. 1 pkt 23 lit. b ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. (Dz.U.2019.1520) o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw.

Przepis ten stanowi, że:

Faktury, o których mowa w art. 106h ust. 1-3, ujmuje się w ewidencji, o której mowa w ust. 3, w okresie rozliczeniowym, w którym zostały wystawione. Faktury te nie zwiększają wartości sprzedaży oraz podatku należnego za okres, w którym zostały ujęte w tej ewidencji.

Przywołane faktury są związane ze  sprzedażą na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i wymogiem prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (tzw. kas fiskalnych). Ustawodawca odwołuje się tu więc do faktur dotyczących sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, a także faktur wystawianych przy zastosowaniu kasy rejestrującej oraz faktur w formie elektronicznej dotyczących sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej.

Tym samym, od 1 października 2020 r. należy ujmować takie faktury w ewidencji sprzedaży, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. Faktury te należy ująć w tym okresie, w którym zostały wystawione, nie zwiększą one jednak wartości sprzedaży ani podatku należnego w okresie ujęcia ich w ewidencji.

Czytaj dalej Ujmowanie faktur do paragonów w nowym JPK

Opłata od środków spożywczych czyli tzw. “podatek cukrowy” – analiza i refleksje

Dnia 25 sierpnia 2020 r. Prezydent RP Andrzej Duda podpisał ustawę z dnia 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów kon­sumentów. Ustawa ta została opublikowana w Dz. U. poz. 1492 (ogłoszenie miało miejsce 31 sierpnia 2020 r.) – wprowadzi do krajowego systemu podatkowego (od 1 stycznia 2021 r.) opłatę od środków spożywczych. Przepisy dotyczące opłaty dodano do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. 2019 r. poz. 2365 t.j. ze zm), która to ustawa od 1 stycznia 2021 r. będzie określać zasady ustalania i pobierania opłaty od napojów z dodatkiem substancji o właściwościach słodzących oraz kofeiny lub tauryny.

Na wstępie należy zaznaczyć, że przywołana opłata od środków spożywczych, zwana potocznie „podatkiem cukrowym” lub „opłatą cukrową” to zupełnie inne rozwiązanie niż opłaty cukrowe (a dokładniej: opłaty za nadwyżki cukru i izoglukozy, opłaty produkcyjne, opłaty z tytułu niewypełnienia obowiązków wynikających z uczestnictwa w mechanizmach na rynku cukru) wpłacane przez producentów cukru, producentów izoglukozy i przedsiębiorstwa przetwarzające te produkty na wydzielony rachunek bankowy KOWR.

Czytaj dalej Opłata od środków spożywczych czyli tzw. “podatek cukrowy” – analiza i refleksje