Czy restauracje i kawiarnie powinny płacić „podatek cukrowy” (opłatę od środków spożywczych) i składać CUK-1?

Podatek cukrowy

Ogólnie o podatku cukrowym pisałem już we wpisie z 5 listopada 2020 r. – sporo jednak wydarzyło się od tego momentu. Niestety nadal wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi.

Obszarem pełnym wątpliwości są obowiązki branży HORECA, a szczególnie restauracji i kawiarni (punktów gastronomicznych sprzedających jedzenie na wynos). Czy zatem restauratorzy są podatnikami „podatku cukrowego”?

Na to pytanie trzeba odpowiedzieć stanowczo pozytywnie, mogą nimi być, ale nie zawsze będą.

Staną się nimi jeśli wyprodukują napój objęty opłatą i dokonają jego sprzedaży detalicznej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej konsumentowi na podstawie umowy zawartej zarówno w lokalu jak i poza nim – także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej. Punkty gastronomiczne będą obowiązane do uiszczenia opłaty również, gdy dokonają sprzedaży wytworzonych napojów do punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna (co ma miejsce niekiedy w przypadku wzajemnych rozliczeń pomiędzy restauracjami).

Przypomnieć należy, że w rozumieniu ustawy (o zdrowiu publicznym) napój to wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w wyszczególnionych w ustawie o zdrowiu publicznym klasach 10.32 i 10.89 PKWiU i dziale 11 PKWiU, w którego składzie znajduje się cukier, słodzik, kofeina lub tauryna z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie. Nie ma więc wątpliwości, że lemoniada, kompot czy nawet bezalkoholowe mojito (szczególnie sprzedawane na wynos), w zależności od okoliczności sprzedaży będą klasyfikowane do działu 11 PKWiU „Napoje” i wówczas muszą być objęte opłatą lub działu 56 PKWiU „Usługi związane z wyżywieniem” i w tej sytuacji nie będą objęte opłatą.

Czytaj dalej Czy restauracje i kawiarnie powinny płacić „podatek cukrowy” (opłatę od środków spożywczych) i składać CUK-1?