Czy restauracje i kawiarnie powinny płacić „podatek cukrowy” (opłatę od środków spożywczych) i składać CUK-1?

Podatek cukrowy

Ogólnie o podatku cukrowym pisałem już we wpisie z 5 listopada 2020 r. – sporo jednak wydarzyło się od tego momentu. Niestety nadal wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi.

Obszarem pełnym wątpliwości są obowiązki branży HORECA, a szczególnie restauracji i kawiarni (punktów gastronomicznych sprzedających jedzenie na wynos). Czy zatem restauratorzy są podatnikami „podatku cukrowego”?

Na to pytanie trzeba odpowiedzieć stanowczo pozytywnie, mogą nimi być, ale nie zawsze będą.

Staną się nimi jeśli wyprodukują napój objęty opłatą i dokonają jego sprzedaży detalicznej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej konsumentowi na podstawie umowy zawartej zarówno w lokalu jak i poza nim – także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej. Punkty gastronomiczne będą obowiązane do uiszczenia opłaty również, gdy dokonają sprzedaży wytworzonych napojów do punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna (co ma miejsce niekiedy w przypadku wzajemnych rozliczeń pomiędzy restauracjami).

Przypomnieć należy, że w rozumieniu ustawy (o zdrowiu publicznym) napój to wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w wyszczególnionych w ustawie o zdrowiu publicznym klasach 10.32 i 10.89 PKWiU i dziale 11 PKWiU, w którego składzie znajduje się cukier, słodzik, kofeina lub tauryna z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie. Nie ma więc wątpliwości, że lemoniada, kompot czy nawet bezalkoholowe mojito (szczególnie sprzedawane na wynos), w zależności od okoliczności sprzedaży będą klasyfikowane do działu 11 PKWiU „Napoje” i wówczas muszą być objęte opłatą lub działu 56 PKWiU „Usługi związane z wyżywieniem” i w tej sytuacji nie będą objęte opłatą.

Czytaj dalej Czy restauracje i kawiarnie powinny płacić „podatek cukrowy” (opłatę od środków spożywczych) i składać CUK-1?

Opłata od środków spożywczych czyli tzw. “podatek cukrowy” – analiza i refleksje

Dnia 25 sierpnia 2020 r. Prezydent RP Andrzej Duda podpisał ustawę z dnia 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów kon­sumentów. Ustawa ta została opublikowana w Dz. U. poz. 1492 (ogłoszenie miało miejsce 31 sierpnia 2020 r.) – wprowadzi do krajowego systemu podatkowego (od 1 stycznia 2021 r.) opłatę od środków spożywczych. Przepisy dotyczące opłaty dodano do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. 2019 r. poz. 2365 t.j. ze zm), która to ustawa od 1 stycznia 2021 r. będzie określać zasady ustalania i pobierania opłaty od napojów z dodatkiem substancji o właściwościach słodzących oraz kofeiny lub tauryny.

Na wstępie należy zaznaczyć, że przywołana opłata od środków spożywczych, zwana potocznie „podatkiem cukrowym” lub „opłatą cukrową” to zupełnie inne rozwiązanie niż opłaty cukrowe (a dokładniej: opłaty za nadwyżki cukru i izoglukozy, opłaty produkcyjne, opłaty z tytułu niewypełnienia obowiązków wynikających z uczestnictwa w mechanizmach na rynku cukru) wpłacane przez producentów cukru, producentów izoglukozy i przedsiębiorstwa przetwarzające te produkty na wydzielony rachunek bankowy KOWR.

Czytaj dalej Opłata od środków spożywczych czyli tzw. “podatek cukrowy” – analiza i refleksje